مولای روم !
این ابرمرد مشرق زمین ‚ این بزرگ ماندنی ‚
مولای همیشه سبز خاک گلگون ایران زمین ‚
مولای معرفت و اعتراض ‚ مولای شناخت و شعور‚
مولای شعر و شب و شیون ‚ مولای آستان بی دریغ دوست‚
مولای همت و غیرت و ناموس..

چون بسی ابلیس آدم روی هست
پس به هر دستی نشاید داد دست

مولانا جلال الدین بلخی ‚ آنکه با هر بیت خود ‚ شعر را ‚ انسان را و حتی خدای را عریان و عریانتر کرد و بی پرده و رک حرف خود را به جهانی بی زمان فریاد کرد.
او که عاشق و معشوق را در خود یافته بود و از این یافتن در آرامش انسانی خویش غوطه ور گشته بود ‚ مولایی که هم شاد بود و هم غمگین ‚ هم خشمگین بود و هم بی کینه ‚ هم مست بود و هم هوشیار .

یک خانه پر ز مستان‚مستان نو رسیدند
دیوانگان بندی زنجیرها دریدند

او که خشم و شهوت را سد و مانع انسان شدن میدانست و همگان را زین دو بر حذر میداشت ‚ آری او سلطان مثنوی و غزل ‚ اعجوبه عشق و مستی و سماع و از معدود انسانهای انسان عالم بشریت است .
 

پس خشم من زان سر بود وز عالم دیگر بود
این سو جهان آن سو جهان بنشسته من بر آستان

و چه خوش بود زمانی که برای اولین بار یکی از زیباترین غزلهای این مولای بزرگ را سوار بر رخش صدای استوار و عریان ابی عزیز شنیدم ‚ خاطرم هست در پوست خود نمی گنجیدم ‚ گویا هرآنچه بود و نبود را یکجا به من عطا کرده بودند . صدایی که بی پرده ترین صدای زندگی ام بود آنروز شعر شاعری را فریاد کرده بود که بی پرده ترین شاعر زندگی ام بود.
 

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو
اندر دل آتش درا پروانه شو پروانه شو

هر بار فریاد حیلت رها کن ابی را گوش میدهم با تمام وجود به محلول صدای ابی و غزل مولانا افتخار میکنم . و هر بار با نوشیدن این شراب ‚ جرعه به جرعه خانه ام را ویرانه تر ‚ دلم را دیوانه تر ‚ سینه ام را بی کینه تر و خویشتن را از خویش خالی تر میکنم.
 

رو سینه را چون سینه ها هفت آب شو از کینه ها
وانگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

ترانه ” حیلت رها کن ” در آلبوم پیر با صدای ابی ‚ ملودی و تنظیم محمد شمس و غزل مولانا ‚ چون نگینی بر انگشتر کارنامه هنری ابی می درخشد . اثری کاملا متفاوت در موسیقی پاپ ایران زمین و ادای دینی از طرف ابی و محمد شمس به هنر و انسانیت بزرگ مردی چون مولای روم .
ملودی روحانی و عرفانی محمد شمس در این اثر و فضا سازی عالی او نقش بسیار مهمی در نزدیکتر شدن به ذات شعر مولانا داشته ‚ وی با استفاده از گروه کر در بیان شاه بیت و مطلع این غزل تاکید مولانا را بر این بیت هرچه بیشتر نمایان کرده است. همخوانی صدا و شعر و موسیقی در این اثر کاملا مشهود و قابل لمس میباشد و اینگونه ‚ اثری جاویدان برای همه اعصار خلق میشود.
 

تشنگان گر آب جویند از جهان
آب جوید هم به عالم تشنگان