جودی ابوت Close
تبلیغات در بلاگ اسکای
زمان ثبت : جمعه 24 اسفند ماه سال 1386 در ساعت 10:50 AM
نویسنده : دکتر محمود کفعمی
عنوان : ابی و داریوش

سلام به شما دوستان عزیز و گرامی  فرا رسیدن عید بزرگ ایرانیان رو تبریک میگم امید وارم سال خوبی رو داشته باشید شاید این اخرین یاداشت من در سال ۸۶ باشه   الان می خواهم از  ابی و داریوش برای شما بیگم ۲ اسطوره و تاریخ ساز بزرگ موسیقی ایرانی 

ابی، داریوش 

 

داریوشابی مدت هاست دو صدای دیرینه و خاطره انگیز موسیقی نوین ما به ناچار غرق در مسائلی شده اند که نگذاشته اند آنها مثل قبل در کنار هم قرار گیرند. حال سوال ما از خود این است که آیا هنوز هم می توان انتظار آلبوم های دوصدایی از طرف این دو آوازخوان بزرگ را داشت یا خیر؟ پاسخ این سوال از سه جنبه قابل بررسی است: 1 - تداخل و عدم هماهنگی در برنامه های این دو هنرمند باعث شده که کمتر به فکر انجام کارهای مشترک مانند کنسرت و آلبوم باشند. 2 - دوره این همکاری دو نفره به پایان رسیده و مختص به چند کنسرت و آلبوم مشترک بوده که منحصرا مربوط به زمانی خاص بوده است. 3 - تفرقه انگیزی رایج در دنیای هنر و اختلاف نظر باعث دوری این دو هنرمند بزرگ  شده است.

مهمترین مساله ای که شاید مشکل همه ی آوازخوانان ما است مورد حمایت واقع شدن کمپانی های کنسرت گذار است. کمپانی هایی که در پی سود بیشتر خودشان حاضرند از هر ترفندی استفاده کنند تا نام های کوچک را در کنار این نام های بزرگ زیبا جلوه داده و با توجه به تبلیغ برای کنسرت هایشان در آمد خوبی هم کسب کنند. در کنار این مساله - که منجر به مشکلات فراوانی برای آوازخوانان خوب و متعهد ما شده است – آوازخوانان خوب ما به دلیل قرارداد هایی که با این کمپانی ها منعقد کرده اند، طی یک مدت خاص ملزم به اجرای برنامه در محل ها و زمان های تعیین شده هستند و به دلیل اختلاف ساعت در اروپا، امریکا و اقیانوسیه و حتی آسیا بسیار پیش آمده است که تا 12 ساعت اختلاف در اجرای برنامه ها داشته باشند. به زبان دیگر، این مسئله باعث شده تا برنامه ی زمانی این دو هنرمند و بقیه هنرمندان متعهد ما با یکدیگر هماهنگ نشود و این دوری های هنری در این سال ها بیشتر رویت شوند. البته هنرمند حرفه ای همیشه با این مشکلات دست به گریبان است.

واضح است اگر آوازخوانان ما نیازمند حمایت مالی این کمپانی ها نباشند بسیاری از این مشکلات حل شده و شاهد اجراهای زنده فراوانی بصورت دو صدایی و چند صدایی خواهیم بود. این مهم زمانی اتفاق می افتد که دنیای هنر سالم باشد و هنرمند برای بستن قرارداد با مشکلات فراوانی مواجه نشود. در صورتی که این مشکلات رفع شود ترانه نوین ما مطمئنا با رویکردی جدید مواجه می شود و کمک شایانی به رشد و نمو بیشتر آن خواهد شد.

اما در کنار اولین پاسخ، مشکل دوم (اگر بشود نامش را مشکل گذاشت) و بیشتر مربوط به انتشار آلبوم های مشترک می شود، عدم نیاز خوانندگان به یکدیگر است که در این سال ها بیشتر خود را نشان داده است. موفق ترین خوانندگان ما از نگاه آمار و تعهد هنری در کارنامه شان ابی و داریوش هستند که همیشه یاور ترانه سرایان و آهنگسازان نوین ما در این راه بوده اند. با توجه به اینکه اکنون این دو هنرمند عزیزمان از وجهه بسیار مناسبی در دنیای هنر برخوردار هستند کمتر نیاز پیدا خواهند کرد تا با اجرای کارهای مشترک، به مانند سال های قبل در پی نمایاندن خود و هنر کم نظیرشان باشند. اگر به سال های آغازین بعد از انقلاب برگردیم و مشکلات فراوان هنرمندانمان در غربت را پیگیری کنیم می بینیم که کارهای مشترک در آن سال ها باعث می شد تا صدای بسیاری از مردم ایران به جهانیان برسد و مشکلات سیاسی – اجتماعی که باعث تبعید هنری آنها شده است منعکس شود.

در کنار نشان دادن این موارد، در ترانه های اجرا شده این دو آوازخوان به مشکلات بزرگ این جامعه از جمله: فقر –  فحشا – تبعیض – عقب ماندگی و ... پرداخته می شد. ترانه هایی که اکثرا سروده ی بزرگان ترانه (ایرج جنتی عطایی – اردلان سرفراز و شهیار قنبری) بودند.

بنابراین با توجه به رشد فکری جامعه، نیاز به اجرای ترانه های دو صدایی با صدای نماینگان مردم کمتر شده است.

و اما مشکل سوم که در این 7- 8 سال اخیر باعث شده این دوری هنری بسیار گسترده تر از قبل شود توطئه های نابلدان، اختلاف نظر بین این دو هنرمند و اختلاف بین هواداران ایشان بوده است. بسیار غم انگیز است که کمتر هوادارانی را می شود یافت که سر رشته ای در این اختلاف ها نداشته باشند. امروزه متاسفانه بحث اختلاف بین هواداران ابی و داریوش تا نا کجا کشیده شده است و کمتر کسی است که از این موضوع با خبر نباشد!

دو مورد اول را به راحتی نمی توان حل کرد ولی مورد سوم چیزی ست که بر عهده ی ماست، من و مایی که هنرمند را برای هنرش دوست می داریم و به نام او توجه نمی کنیم. اگر کمی احساسی با مسائل برخورد نکنیم و مشکلات هنرمندان را به خودشان واگذار کنیم و در مورد این اختلاف ها شایعه پراکنی نکنیم، کمک شایانی به همکاری مجدد این دو هنرمند بزرگ ایران زمین خواهیم کرد. هنرمندانی که به گواه تاریخ و مردم، محبوبترین نماینگان مردم ایران در خوانندگی بوده اند و منعکس کننده  مشکلات مردم و جامعه.

تا زمانی که هواداران این دو آوازخوان متعهد دست از شیطنت برندارند و با استفاده از مقایسه های بچه گانه و کورکورانه ی خود، سواد والایشان را در وبلاگ هایشان به رخ هم نکشند هیچ گاه نمی توان به این همکاری مجدد امیدوار بود! همکاری که اگر شکل بگیرد ترانه نوین ما جان تازه ای خواهد گرفت و اشک شوق را بر چشمان همه ی عاشقان واقعی ترانه و موسیقی نوین جاری خواهد ساخت.

 نون و پنیر و سبزی  ترانه ای که هرگیز از یاد ما نخواهد رفت
 
با ترانه سرای   شهریار قنبری   با ۲ صدا بزرگ ابی و داریوش  اهنگ ساز فرید زولاند
قسمتی از متن این ترانه
 
نون و پنیر و هق هق سفره ی سرد عاشق
نون و پنیر و فندق رخت عزا تو صندوق

نون بیات و حلوا سوخته حریر دریا
نون و پنیرو گردو قصه ی شهر جادو

نون و پنیرو بادوم یه قصه ی نا تموم
نون و پنیرو سبزی تو بیش از این می ارزی

پای همه گلدسته ها دوباره اعدام صدا
دو باره مرگ گل سرخ دوباره ها دوباره ها

حریق سبز جنگلا به دست کبریت جنون
از کاشی های آبی مون سرزده فواره ی خون

نون و پنیرو بادوم یه قصه ی نا تموم
نون و پنیرو سبزی تو بیش از این می ارزی

قصه ی جادوگر بد که از کتابا می اومد
نشسته بر منبر خون عاشقا رو گردن می زد

کنار شهر آینه جنگل سبز شیشه بود
برای گیس گلابتون اون روز مث همیشه بود

پونه می ریخت تو دامنش تا مادرش چادر کنه
می رفت که از بوی علف تمام شهر و پر کنه

غافل از اینکه راهش رو جادوگر دزدیده بود
رو صورت خورشید خانوم خط سیاه کشیده بود

آهای آهای یکی بیاد یک شعر تازه تر بگه
برای گیس گلابتون از مرگ جادوگر بگه
از مرگ جادوگر بد که از کتابها می اومد
 
امید وارم خوش تون امده باشه فعلا بای بای



border="0" ALT="Google" align="absmiddle">

[blogtitle]